Νησιά V 3.0 (Άγοννη Γραμμή)

Σ' αναζητώ στην έρημο, στα πέλαγα, στην Ψέριμο,

απ΄όταν μού 'πες γειά, στην πλάζ στην Ηρακλειά.

Στην Ίο εγώ ναυάγησα για σένανε τη μάγισσα

και πήγα να πνιγώ πριν πιάσω Αμοργό.

Θυμήθηκα το ξύλο που μού 'ριξες στην Τήλο

και μόνος στη Σχοινούσα, εγώ ψυχοραγούσα.

Θα πάω Αστυπάλαια να κλείσω τα κεφάλαια

και μ' ένα μάτσο αγρίμια, ξενύχτησα στα Ίμια.

Μου είπε ένα μπαρμπούνι πως σ' άρεσαν οι Φούρνοι,

στη Σκύρο αν είσαι ακόμη, ρώτησα και τα πόνυ.

Καφέ με τον κουνιάδο, αν σ' είδε του 'πα Γαύδο.

μα μου πε με σαφήνεια πως δεν θα είσαι Ρήνεια.

Για Χάλκη στη στιγμή, τραβάω εγώ κουπί

παρέα να σε βρώ, με την κυρά της Ρώ.

Θα 'ναι πολύ περίεργο αν είσαι στην Πολύαιγο

εκτός κι αν είσαι μόνη σου, σα φώκια της Αλόννησου.

Δε φεύγεις απ' τη μνήμη, θα ψάξω και στη Σύμη

που μ' άφησες το δύσμοιρο και χάθηκα στη Νίσυρο.

Θλίψη

Σε όρη, σ' άγρια βουνά, σ' απύθμενα πηγάδια,

θλιμμένη εγώ πριγκίπισσα, Νταϊάνα και Σοράγια.

Για κάθε μία μου χαρά, αντέχω δύο λύπες,

δίχτυ' αδειανά χωρίς ψαριά, που 'ναι γεμάτα τρύπες.

Χέρι δε βρίσκω να πιαστώ, ώμο για ν' ακουμπήσω,

τάμα κι αν κάνω, προσευχές, τον κόρφο μου κι αν φτύσω.

Μαύρα τα βλέπω κι άραχνα τα πάντα εδώ τριγύρω

κι ένα χορό στο Ζάλογγο ξανά εγώ θα σύρω.

Λάθος στροφή πήρα εγώ και ξένο μονοπάτι,

τζάμι θολό, φύλλο ξερό και άβραστο μπασμάτι.