30.7.08

Καλοκαίρι με την Ελένη!


Αγαπημένο μου κατινάκι,
Γνωρίζω πως όσο καιρό έχω να σου γράψω με μίσησες και με ξέχασες, με πέταξες σαν την τρίχα απ' το ζυμάρι, σαν την στυμμένη λεμονόκουπα, σαν τη μισοσβησμένη γόπα και τα λοιπά. Παραδέχομαι, έχω υπάρξει και πιο συνεπής, αλλά το τελευταίο 2μηνο έχουν επέλθει πολλές αλλαγές στη ζωή μου και με έχουν βαρέσει και τα ψυχοσωματικά μου, άσε... Κατ' αρχάς το πιο σημαντικό! Το 2008 είναι με διαφορά η χειρότερη χρονιά μου so far, το αποφάσισα. Επίσης άρχισα να πιστεύω στο μάτι, δηλαδή ότι για όλα ευθύνεται η μανούλα μου που γέννησε ένα πεντάμορφο πλάσμα και γι' αυτό θα πληρώσει αναδρομικά.
Όσο καιρό έχω να σου απευθύνω το πόστ μου, γλυκό μου κατινάκι, που τώρα που μιλάμε έχεις μαζέψει τα ρεπά σου, τα διακοποδάνεια και τα καλοκαιρινά σου τσιτάκια και μπανιαρίζεσαι στις κρυστάλλινες ελληνικές ακτές έγιναν διάφορα... Υποθέτοντας ότι το καταναλωτικό σου έφτασε και για ένα iPhone (που πας καλή μου στην Μύκονο χωρίς iPhone?), θα έχεις την ικανότητα να με διαβάσεις και από την ξαπλώστρα.
Το λοιπόν, αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στην, ας το πούμε, ιδιαίτερη Σαλαμίνα όπου όπως γνωρίζεις υπηρετώ την μαμά πατρίδα. Τα πράγματα εδώ ήταν αρχικά δύσκολα, μετά εύκολα. 'Εχε στο νου σου ότι για να φτάσω εδώ πρέπει να κάνω ένα 2ωρο ταξίδι που περιλαμβάνει: οδήγηση χωρίς δίπλωμα (βλέπε παλαιότερη ανάρτηση), περιπλάνηση από περιοχές που αγνοούσα ότι υπάρχουν όπως Κερατσίνι, Δραπετσώνα, Πέραμα και ύστερα παρκάρισμα στην Ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη, ναι ναι! απέναντι από εκεί που έγινε η έκρηξη και έκλεισε 8 σπίτια! Κατόπιν, παίρνω το βαλιτσάκι μου και το σέρνω ως το φέρρυ που θα με περάσει απέναντι στα μοναδικά Παλούκια απ' όπου θα περπατήσω κανένα τέταρτο ως την υπηρεσία μου. Εκεί σταματάνε όλα. Από εκείνη τη στιγμή αποσυνδέομαι από την πρίζα, σαν κινητό που το έχεις μόλις φορτίσει και λίγο πριν τελειώσει η βάρδια και ξεκινήσω την γλυκιά επιστροφή για το καθαρό μου σπίτι, τα μυρωδάτα κολλαριστά σεντόνια και τις βότκες, σβήνει από μπαταρία.
Εντάξει, παράπονο δεν πρέπει να έχω. Το διβδόμαδό μου στη Μύκονο το πήγα και ξακατινιάστηκα, μαύρισα, ερωτεύτηκα, αρρώστησα, φόρεσα τα ωραία μου ρούχα και φωτογραφήθηκα. Το παράπονό μου είναι άλλο. Το Πολεμικό Ναυτικό μου έκανε κατινάκι μου άλλα κακά. Ξανάρχισα τις Coca-Coles και την τηλεόραση. Πολλή τηλεόραση. Το πρωί ξεκινάμε με Μενεγάκη κονσέρβα. Στην επανάληψη της η Ελένη και το χαζοχαρούμενο πάνελ της με αυτή την "πρέπει-ότι-λέω-να-είναι-αστείο" Ζαρίφη, μας ενημερώνουν για το τι θα δούμε το βράδυ στην νέα συγκλονιστική σειρά του Alpha που φυσικά η σειρά αυτή έχει κοπεί από τον Νοέμβριο του 2007! Συνεχίζουμε με Ρετιρέ - Uggly Betty επανάληψη - Ειδήσεις - Κωνσταντίνου και Ελένης - Εγκλήματα (σήμερα είχε Χριστουγεννιάτικο επεισόδιο) - 50/50 - Uggly Betty βραδινή. Ενδιαμέσως φυσικά παίζουν οι 3 διαφημίσεις που έχω μάθει απ' έξω κι ανακατωτά. Η χειρότερη με διαφορά είναι αυτή με το πολυμίξερ bamix το οποίο κάθε φορά που φτάνει στο σημείο να χτυπήσει εκείνη την καφετί μαγιονέζα, με πιάνει οξεία γαστρεντερίτιδα! Μετά το ανελέητο κάψιμο στο γεμάτο βακτήρια καναπέ, πέφτω με ηρεμία στο κρεββάτι μου το οποίο καθημερινά απολυμαίνω με ένα πακετάκι Dettol. Πριν κλείσω τα μάτια μου σχεδιάζω γεμάτος λαχτάρα την επόμενη μέρα, αν το πρωί θα πιώ Μίλκο ή Φρεντοτσίνο, αν αντί για την κονσέρβα Μενεγάκη θα δω κονσέρβα Φαίη Σκορδά κλπ.
Στην κανονική μου ζωή, εκτός του ότι με ματιάζουν συνεχώς, με κολλάνε φαρυγγίτιδες και με δηλητηριάζει η ίδια μου η μάνα/σύγχρονη Μήδεια με την κουζίνα της (ναι συνέβει κι αυτό), όλα βαίνουν νορμάλ. Δεν θα έλεγα πως αυτό το καλοκαίρι μου έχει προσφέρει ιδιαίτερες συγκινήσεις... ακόμα τουλάχιστον. Μάλλον για χαμένο πάει κι αυτό, αλλά δεν στενοχωριέμαι γιατί έτσι κι αλλιώς δεν τα μετράω στην ηλικία μου. Σε αφήνω τώρα κατινάκι μου... θα μου ζεσταθεί η Coca-Cola!